top of page

Once there stood a house 

‘Dat zo velen al gewend zijn aan het vooruitzicht van een nabije toekomst met een dramatisch hogere zeespiegels zou ontmoedigend en onthutsend moeten zijn.’ (David Wallace-Wells, ‘De onbewoonbare aarde’, p. 82)

Er ligt een grote taak in het bouwen van nieuwe huizen (in 2030 circa 900.000 nieuwe woningen). Tegelijkertijd is het in grote delen van het land tijd om ons voor te gaan stellen hoe is het is om plaats te maken en te vertrekken uit gebieden vanwege een stijgende zeespiegel. Dit zou voor de gemiddelde Nederlander echter een onvoorstelbare onderbreking van de gang van zaken zijn. Hoewel we ons als welvarend land nog verdedigen met het ophogen van dijken, moeten we in de tussentijd de feiten onder ogen gaan zien. Het project ‘Once there stood a house’ onderzoekt vanuit het collectieve sentiment rond het voorstel van het afbreken van een huis.

Dit moet uiteindelijk leiden tot het vormgeven van een collectief afbreekritueel dat in verschillende maatschappelijke contexten ingezet en ervaren kan worden. Het vooronderzoek omvat een interdisciplinaire verkenning van thema’s rond het afbreekritueel met verschillende samenwerkingspartners. Het doel is dat hier betrokken partners uit ontstaan die ook in fase 2 het nomadische project ondersteunen en mee vorm geven. De hoofdvraag voor deze eerste fase luidt: Hoe kan ik het sentiment rond het afbreken van een huis uit voorzorg voor een stijgende zeespiegel als mogelijk toekomstscenario onderzoeken, documenteren en delen met verschillende doelgroepen en instellingen? De verzamelde perspectieven en informatie resulteren in een kader waarin het afbreekritueel met randactiviteiten in fase 2 vormgegeven, uitgetest en uitgevoerd kan worden.

bottom of page